Hilde, 12 februari 2008
Rwanda Kigali

Afscheid van Afrika

De laatste weken beleef je alles intenser, als de laatste minuten van een film; de aanloop naar de afloop. Extra goed opletten. De rust in deze stad is opeens misschien niet meer zo saai of deprimerend maar eigenlijk wel prettig na de agressiviteit van de toeristenjagers in de andere Afrikaanse landen. Op de terugweg van Kilimanjaro, vliegend boven de groene golvende lapjesdeken, voelde ik me zo rijk dat ik Rwanda zo van dichtbij en van binnenuit heb kunnen zien. Dat kleine vergeten plekje op aarde met het grote onvergetelijke verleden. Maar de film eindigt en ik ga weer terug naar de gewone wereld, de realiteit van zes maanden geleden.

Tanzania en Zanzibar, mooie plekjes op aarde. Wat een diversiteit in Oost-Afrika! Je vliegt anderhalf uur en bent omgeven door nijlpaarden en zebra’s en andere figuren uit een aflevering van national geographic wildlife. Nog eens acht uur in een bus en je belandt in een stad waar de minaretten en kerktorens naast elkaar staan. En Zanzibar met de mooie stranden. Het was echt een heel ander Afrika en soms was het afritsbroeken en wandelschoenen-gehalte iets te hoog, maar daardoor niet minder mooi en bijzonder.

Nog twee weken, en in die weken nog aardig veel te doen. Het magazine is nog niet af, maar ik krijg er goede reacties op en het begint er al uit te zien zoals ik het in gedachten had. Ik werk nog aan een project voor World Relief, ook een Amerikaanse organisatie maar met 90% Rwandezen in dienst. In Nederland zou ik het misschien verspilling van mijn tijd vinden als een collega twee uur naast je komt zitten om te praten, maar hier is het alleen maar interessant. Al begrijp ik na zes maanden nog steeds niet erg veel van het land, die gesprekken geven toch iets meer inzicht.

Ik was een paar dagen in Ruhengeri, meer in het binnenland, om projecten te bezoeken. Een team van vier vrouwen uit Amerika (er zijn er nu eemaal veel van hier, ja ik ervaar naast Rwandese ook veel Amerikaanse cultuur) is hier om een project op te zetten rondom schapenwol. Dus ik mocht aanwezig zijn bij het scheren van het eerste schaap. Een hele happening. 10 weduwen (die ook een nieuw huis krijgen) gaan met de wol en de producten die ze ermee maken geld verdienen, is het plan. We hebben een paar van de weduwen bezocht, wat ik nogal aangrijpend vond. Een verstopt dorpje, tussen de bananenbomen, alles bruin en rood, vies. Kindjes met hun blote voetjes door de modder, babies in hun armen. De weduwe met zes kinderen, en AIDS, wist niet waar haar kinderen waren. Haar prioriteit is voedsel, iedere minuut van de dag. En dan een stel mzungus die met ze op de foto willen, grote glimlach, de gulle gevers…het hele dorp staat als versteend toe te kijken. Alle hulp is broodnodig hier, waar die dan ook vandaan komt. Maar zulke taferelen zijn soms moeilijk te bekijken zonder schaamte.
Baraka, een Rwandese dochter van een pastoor, heeft met haar graad in pedagogiek (behaald in Uganda) en wat geld alle mogelijkheden om ergens anders een bestaan op te bouwen, maar ze kiest voor Rwanda. “If I don’t take care of the children of Rwanda, my children, who will? If we don’t help them live with what all they have seen, we are preparing another genocide”, zegt ze. Ze helpt kinderen bij het verwerken van hun trauma’s. Haar project heet ‘Gate of Hope’. Echt een bewonderenswaardig iemand.

Rwanda is in veel opzichten arm, straatarm. Maar ook rijk aan geweldige mensen die echt iets willen veranderen. Dat is goed om te zien. Ik zie jullie in Nederland!

Liefs Hilde

Naar Hilde in Rwanda bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl